¿axudas os bancos?

O outro día estaba vendo unhas cousas pola tele. Estaban a falar da crise e das axudas os bancos. Un compañeiro de piso meu, que estudia cocoloxía (psicoloxía) dixome: "tu que sabes de esto, ¿tan desastorso sería no ayudar a los bancos?". Non e que eu sexa un erudíto na materia, pero é que eu estou en Administración e Dirección de Empresas e claro, estudo cousas desas, así que supuxo q algo si sabería. O cocólogo xa comentara algunha vez o que tanta xente opina, ¿por qué axudar os bancos se a culpa é súa?, pero debeu de pensar que preguntar é gratis e, o mesmo, existe algunha razón (alomenos teórica) para que os gobernos fagan tal cousa. Fixo ben preguntar, a maioría critican esas medidas sen ter moita idea do que pasa.

Pois o que pasaría non o podemos saber con certeza, pero dende unha "nova decada dos 30", cunha crise que probablemente superárase cunha 3º guerra mundial ata o fin do capitalismo ("oh, si, que ben" din algúns) pasando por nada grave, que din dous ou tres neoliberais están desfasados, moi desfasados.

Non facer nada non é boa opción. É probablemente un dos poucos aspectos onde o 99´9% dos economistas estén dacordo. Unha das causas de este interese polo intervencionísmo estatal é a experiencia. no ano 29 a crise foi tremenda (é inda por riva, non existian moitas "precaucións " que hoxe si temos), pensouse que o mercado sería capaz de remontar, e cando se quixo reacciónar xa era tarde. En resumo, so a 2º Guerra Mundial puido curar o Crack do 29. Importante mencionar que aquela crise e a actual non teñen moitas cousas que ver, nin en causas nin en practicamente nada.

O que non se pode consentir é que os que hoxe piden axuda a Papá Estado sexan os que non fai tanto tempo case dicían que a intervención estatal era "demoníaca". Se queren que Papá Estado os axude teñen que ter un mínimo de coerencia, responsabilidade e decencia entre uotras moitas características que non abundaron nos ultimos anos...nas ultimas decadas.

A falta de regulación do mercado é froito da tendencia política internacional dende a primeira metade dos anos 70, onde o neoliberalismo a ultranza está a sustituir o Keinesianismo da etapa anterior. De efeito os países que máis se deixeron levar por esta tendencia (liderada por EEUU) son os que máis están a sufrir a crise. Non nos enganemos, o fundamental é que EEUU entou en crise, os demais non son a causa, inda que axuden.

Un símil: todos sabemos que hoxe en día existe unha serie de medidas (sen entrar na sua efectibidade) para controlar a pesca. Estoten unha razón que supoño que todos coñecemos: a pesca escasiva remataría ca capacidade da natureza para proporcionar máis pesca. En resumo estas medidas preetenden impedir a hipotecación do futuro. Pois esto ven sendo o que pasou na economía. Buscaronse benefícios a moi curto prazo, sen pnsar en que logo esto tería consecuencias. Esto é o que non pode ser, que non existan "politicas pesqueiras" para a banca.

(se queredes un segundo articulo, pedídeo)

Escoitando os idiotas

Escoita. O qué?? Todo. So existe unha forma correcta de aprender: escoita, logo pensa.

Por que digo esto?? seguro que todos coñecemos a máis de un "listo" poseedor da verdade absoluta, tan seguro da súa razón que ninsequera se asegurar de tela, así que non acostuma escoitar, ¿para qué? !se xa o sabe todo¡. Non estou falando de ninguén en concreto, que ninguén se anoxe, pero si que teño a máis de un na miña cabeza. Un home sabio dixo unha vez algo así como que os tontos gustaballes falar do que ignoran e os listos escoita-los falar. Eu teño un "pequeno" problema de incontinencia verbal. Demasiado para o intelixente que me considero e incluso para o que me consideran os que máis me coñecen, pero sei que as miñas crenzas non son dogma de fe (contra a maioria, se falamos de música, si que o son). De todos modos si que disfruto moito do placer de escoitar. Escoitar as voces da ignorancia entretenme, chegan a ser tan comicos que teño que facer grandes esforzos para non escachar ca risa. Tamén gustame xogar cas mentes que non están en condicións de defenderse, guialas por un razoamento erroneo ou ver cantas paridas podo dicir sen ser descuberto para rematar con un "era coña". Os "falsos listos" son mellores para simplemente escoitar e rir xa que en canto ven que se lles presta atención xa non poden parar. Poden chegar a ser molestos se intentas amosarlles que o que están a dicir non ten nin pes nin cabeza, tentación que en ocasións resulta francamente difícil de controlar dado o tamaño que chegan a acadar as súas falacias.

Tamen existe xente lista fácil de confundir con estos parvos. Teño un amigo moi listo, non direi nomes, que sempre tiña razón. un dia decatouse de que a tiña, e dende entón, normalmente non acerta nada e está feito un pequeno dictador, poseedor da verdade absoluta, e sulfurase todo como queras discutirlle algo.

Por moi entretido que resulten os tontos, os listos acostuman resultar moito máis interesantes. Simplemente, poden enriquecer a mente do ointe moito máis. Inda que dos parvos tamen se poida aprender moito a base de reflexionar sobre as súas ignorantes ideas e algunhas non tan ignorantes, que as veces tamen as din.

É un gran placer escoitar a alguen entendido na materia....na materia que sexa.

¡Ata outra, e pensade!

Béla Fleck & the Fleckctones

Ultimamente estoy enganchado y mucho a este grupo. La banda está formada por Béla Fleck (que sorpresa), Futureman, Jeff Coffin y el impresionante Victor Wooten.

Asi por el nombre, el que más llama la atención es Futureman. Pues Roy Wilfred Wooten o "RoyEl" o "Futureman" es una especie de cientifico loco y, ademas, músico. El hermano de Victor es irrefutablemente el mejor del mundo tocando su instrumento, como que es el único. La drumtar es una especie de batería electrica con forma más o menos de guitarra......mira la foto y no preguntes. El sonido no es tan bueno como con una batería de verdad, pero toca bien y tiene mucho impacto escenico, parte de por el instrumento en si, parte porque Futureman suele disfrazarse de pirata y cosas asi (cuando yo lo vi en concierto iba de peregrino).

Victor Wooten es uno de los 2 o 3 mejores bajistas del mundo, no se puede decir nada más.

Jeff, al saxo, es un músico estupendo aunque solo sea por estar a la altura para tocar con los otros tres.

Béla Fleck (banjo) tiene una gran capacidad para tocar bastantes estilos musicales y fusionarlos a la perfección, y esto se nota en la banda.

La banda refleja la calidad de esta plantilla (y unos colaboradores a la altura) y un alto grado de fusión entre distintos estilos: folk,country.....y todo bañado de jazz.

¡¡¡Escuchadlos!!!!¡¡¡¡Dejad de perder el tiempo con este blog!!!!!!!

Curioso o ser humano

Hoxe remata o 2009. É curioso, miras o reloxo agardando a que deixen de ser e 59 e pasen a ser en punto calquera outra hora do ano e parece que estás tolo, es parvo ou tes demasiado tempo libre, por contra o último día de decembro, o raro é que non mires o reloxo, parece que estás tolo. Celebramos un día que a humanidade dixo, fai seculos, era o cambio de ano, é todo por que tiñamos que cambiar de ano en algun momento. ¿E o 3 de outubro ou o 9 de xuño? ¿Qué teñen de malo? Que conste que por moi estúpido que me pareza, eu como as uvas e logo bou de festa, dende o ano pasado incluso bou de traxe e garabata (e que os teño de unha voda, quero darlles un pouco de uso e hate a seguinte poden pasar anos). Claro que eu saíndo de festa, como que tampouco é algo moi atípico.

Curioso o ser humano e a relatividade da cordura.

En calquera caso o fin de ano non é o que me desagrada do Nadal, resúltame curioso pero nin bo nin malo. O que realmente detesto e eso do “espíritu navideño” . Non soporto as panxoliñas nin os gatiños con gorriños de Papá Noel-Cola. O dos regalos esta ben cando os recibes, pero non me gusta o consumismo dos últimos tempos. Cando eu era neno (e so teño 21 anos) raro era o fogar onde Santa facía visitas, e agora, outra “tradición” made in USA. Como halloween. Aquí en Galiza xa tiñamos unha festa exactamente igual, con outro nome, de tradición, parece ser, prerromana. Pido perdón, non recordo o nome. O caso e que esa festa deixouse de celebrar fará unhas poucas décadas, non pasa nada, se non gusta non gusta. O estraño é que agora compremos a mesma festa os EEUU, pero xa se sabe, se é Americano, mola.

Pero con todo, ¡¡¡feliz ano!!!!

O sentido da vida (parte 2):

Ditos xa os cartos e a fama.... ¿Qué obxectivos na vida me quedan por criticar? Pode que me esqueza algún que sexa importante citar, se alguén ten algunha idea, que a diga que eu cárgoma nunhas liñas.

Pois creo que por fin chegamos “ó sentido da vida”. O sentido da vida, queridos lectores, non é outro que ser felices. Uffff!!!! Topicazo!!! Pois si, así de primeiras é un topicazo, ¿pero para qué podemos querer nos ser infelices? ¿Merece a pena algo que non é capaz de facernos felices? Non, claro que non. Se non somos felices nin temos a menor intención ou posibilidade remota de selo, non teño claro para que nos molestamos en vivir. ¡Ollo que non estou animando a ninguén a suicidarse! Pero como acostuma pasar cando parece que chegamos a unha conclusión, aparecen moitas novas dúbidas: ¿Qué é, máis concretamente, ser feliz? ¿Cómo podo chegar a ser feliz? ¿Son feliz? E moitas máis.

En canto a qué é a felicidade, cabe destacar que moita xente, ou polo menos moitos que eu coñezo, teñen a idea na cabeza de que ser feliz é estar todo o tempo feliz. Paradoxalmente esto é completamente falso, de feito, ninguén é feliz o 100% do seu tempo vital ( teño dubidas de unha persoa) pero existen persoas felices (como eu). É moi fácil pensar que por andar aburrido de vez en cando non es feliz, pero é falso. A felicidade faise a ratiños, ter momentos de felicidade, uns máis longos outros menos, uns máis fortes, outros máis suaves pero ter polo menos un cada día ou case todos os días.

Para ser feliz o primeiro e non obsesionarse con ser feliz. Se vives empeñado en ser feliz serás infeliz. O segundo punto sería gozar deses momentos felices citados anteriormente e non deixar que os malos momentos, que son completamente inevitables, dominen a nosa vida. Claro esta, ante problemas moi grandes esto resulta practicamente imposible, pero si pode ser transitorio. Finalmente resulta moi útil non esperar a felicidade se non saír a buscala, e para buscala o mellor é facer cousas que resulten gustosas, o que sexa (sendo boas persoas,claro está), sempre tendo en conta que non podes hipotecar a túa futura felicidade, non merece a pena ter que aguantar logo tanta tristeza.

En canto a “¿son feliz?”cada quen ten que contestarse a si mesmo, dende logo e unha pregunta moito máis interesante do que pode parecer a simple vista. O que si que esta claro e que se a resposta é non, ponte as pilas, só se vive unha vez.

O sentido da vida (parte 1):

Boa película dos Pyton…….pero non é eso do que eu quero falarvos. Cada quen é libre de facer o que lle pete ca súa vida, faltaría máis, inda que sempre procurando non molestar (iso vai por ti inventor do reggaeton) e dado que todos imos morrer algún día (o mesmo eu non, que sonche moi raro) o feito de facernos ricos materialmente perde boa parte do seu interese a longo prazo....certo, moitos dos lectores teñen ou terán fillos algún día e poderían deixarlle unha substanciosa herdanza a estes, pero eu son da opinión de que as grandes herdanzas non son boa cousa, o mesmo o explico nun futuro con mais detalle, pero creo que non é moi xusto socialmente que alguén que non fixo nada na súa vida sexa rico, e ademais non lle dan as cousas o valor que teñen (e inda que sexa politicamente incorrecto dicilo, cantos máis cartos teña papa máis fácil é que o neno/a salga imbécil). Contra as herdanzas máis ou menos pequenas non teño nada. Alguén dirá que ser rico mola, non serei eu quen diga que non, pero resulta difícil chegar a selo, probablemente nunca o logres, que se o logras, felicidades, pero os cartos non dan a felicidade (inda que si poidan axudar bastante). A conclusión a esta parte de exposición e clara: Non te mates demasiado para lograr os cartos, so o xusto para vivir un pouco ben e merecelos.

Moita xente, se me fixese caso agora quedarían orfos de obxectivos, coitados.

Segundo obxectivo vital estándar, fama. Existen tres formas básicas de ser recordado despois da morte durante moitos séculos. Ser moi malo, ser moi bo e ser un xenio. Se es un xenio, pero un deses realmente xeniais, probablemente serás incapaz de non facer méritos para ser recordado, e inda así as circunstancias teñen que serche favorables (o/a señor/a que inventou a roda era un xenio, pero ninguén sabe quen era). Se o teu plan e ser moi bo, dado que xa non meten xente nova na biblia, funda unha relixión, é a túa mellor opción, pero por moi tentadora que resulte, a maior parte das relixión fracasan nos seus primeiros anos de vida, tamén podes intentar ser Gandi pero se é o único que recordo así rapidamente que se fixo famoso sen apoio da igrexa.......mellor funda a relixión. Por ultimo o de ser malísimo, destas tres é das que máis me atrae xunto co de fundar unha relixión, pero ambas por que pode ser moi entretido, pero xa sairiamos do campo “ser recordado” e entrariamos no campo “pasalo ben”. Se o que queres é ser recordado resulta a mellor das opcións, sempre e cando non te importe ser recordado como un autentico ca.....zo, resulta entretida, a mellor forma e gobernar un país, a poder ser un dos importantes, pena de que os máis fáciles sempre sexan dos pouco importantes. Se podes conquistar Europa como Hitler seria suficiente, pero probablemente morras antes do esperado ou pases en prisión o resto dos teus días, ti saberás se merece a pena.