Europa, Europa...

Grandes abstencions implican, en Europa, máis representación dos partidos extremistas. En España, máis PP.

O lóxico sería que se un partido fai ben as cousas, gane votos, e se non, perda forza. Os principales partidos funcionan así, Agás o PP. O votante "estandar" Popular é irreflexivo, e vota o de sempre, pase o que pase, e sempre vota. Sería lóxico pensar que cós últimos escandalos ( Madrid e especialmente Valencia) o batacazo Popular fora tremendo, se ben a realidade superou a ficción outra vez. ¿As Causas? Moitos "Peperos", víctimas da súa propia paranoia persecutoria, ou máis ben da súa credulidade ante os seus líderes, pensan que esas acusacións son falsas, cá intención de facer ferida no PP. Tamen está o caso de outros moitos que sí que aceptan a verdade, pero no lles importa.

Os partidos de esquerdas, cando a cagan, a pagan.

¡¡E agora, polo que estou a ver nas noticias, os populares están moi crecidos!! ¿¿Moción de censura??¡¡Se só sacaron un par de escanos máis!! Pareceme un pouco esaxerado, pero como queran, ninguén llo pode impedir e non creo que pasase nada...

E Italia, con "papi" Berlusconi, que fai o que quere cando quere e como quere, tamén gana, inda que por menos do que quere. E inda ten as pelotas de dicir que A CULPA É DE KAKÁ POR MARCHAR O MADRID!!!!!! OLÉ!!!!!

Poucas boas novas, quizais a única, suben os Verdes......¡¡Algún día morreremos todos e o universo voltará a ser un lugar "lóxico"!!

En el límite del bien y del mal

El señor A.G.L., de 22 años, se acaba de convertir en el primer condenado a prisión por lucrarse con descargas por internet, y todo gracias al Juzgado de lo Penal 1 de Logroño. Tiene surte que al ser su 1º delito, el medio año de carcel "se le perdona" y solo tiene que pagar una multa de 4.900€ (espero que el pobre sacase un montón con la página).Por lo visto, el señor A.G.L. cometió un pequeñito error, meter publicidad en la página. La sutil diferencia que existe entre una página con ánimo de lucro, aunque solo sea por la publicidad, y la misma página sin anuncios, es la distancia entre lo legal y lo ilegal.

Películas y video juegos son los responsables de este asunto. Las películas, no se si eran españolas o no. Si son extranjeras (osea americanas) no me meto...por ahora. En el caso de ser españolas, bien por A.G.L. Se da una situación muy curiosa en el cine español que a mi 50% me enfurece, 50% me pasma, y 50% me da risa (ya se que sale 150%, yo me entiendo). Es cierto eso que dicen de que el cine español es muy nuestro. El cine español no es economicamente rentable por si solo, así que necesita subvención que salen del gobierno, esas subvenciones son dinero, ese dinero sale de los impuestos, esos impuestos los pagan los ciudadanos, así que todos nosotros somos los productores. Que cosa más curiosa que luego si queremos ver nuestras pelis nos clavan tanto como por una extranjera, y salvo excepciones, son de ínfima calidad (especialmente en cuanto a argumento, guión y aún más en actores/trices). ¿¿Y yo para que pago?? ¿¿Para ver "mentiras y gordas", un film que podría haber sido bomitado por la máquina de escribir de un mono borracho?? Por cierto, ¿¿saben quien es "muy mona"?? Ángeles González Sinde, ex-Presidenta de la Academia del Cine y co-guionista de "mentiras y gordas", que ha sido nombraba nueva Ministra de Cultura. Y lo peor es que dudo que cambie mucho el asunto.

Por si fuese poco, cuando compramos un DVD o un CD virgen, casi todo lo que pagamos son derechos de autor. ¡¡Que listos!! ¡¡Ya saben de antemano qué queremos copiar y a quien le tenemos que pagar por ello!!! ¡¡Interesante!! Y si queremos grabar el bautizo de nuestro primo-hermano 5º Ambrosio, ¿nos devolverán el dinero? ¡Ademas como todos vemos las mismas pelis, nadie puede grabar una película armenia o vietnamita...o hecha por unos colegas que tenían una camara un buen guión y mucho tiempo libre!¿O a ellos también les pagan? ¿Y el pobre A.G.L. no tiene el mismo derecho que otros a lucrarse del trabajo ajeno?

Y con la música, seis cuartos de lo mismo, solo que estos sí que se autoabastecen, su mierda se vende mejor.

Solo nos queda una solución:¡PIRATEAR O MORIR!

...o home creou a deus...

Unha relixión e un conxunto de teorías absurdas, as cales non poden ser demostradas mais que por medio de mentiras. Acostuman apoiar a existencia de un ou barios seres superiores, xefes do universo, chamados deuses. As principais relixións teñen a “obriga” de expandir o seu mensaxe. Preséntanse como verdades indiscutibles e absolutas, se ben, as crenzas relixiosas son crenzas, non sabedorías, e por definición, calquera crenza que teñamos debería deixar a opción á reflexión e á retractación. Incluso as sapiencias non deixan de ser crenzas, en canto a que inda que estean ben razoadas pódesenos escapar algún detalle, por exemplo 5+5=10 parece certo...pois non necesariamente xa que se no estamos a falar dun sistema decimal se non outro, por exemplo nun sistema octal , o resultado pasa a ser 12, e en hexadecimal, “A”.

Paréceme comprensible que os nosos antepasados, a causa da súa ignorancia, creran as mentiras de algún "conta-conos" que explicaba o orixe do universo, da vida, de nos...... a fantasía forma parte da natureza humana.

Entendo que estas crenzas perdurasen inda cando existía unha incipiente ciencia, xa que inda que os razoamentos científicos tiñan unha base mais lóxica e racional, a hora da práctica, non daba uns resultados moito mellores que a relixión. Por exemplo, no campo medico, tiñas practicamente as mesmas posibilidades de curarte rezando que seguindo os consellos do médico. Dado isto, a tendencia natural do ser humano a crer o que lle digan os seus antecesores (por absurdo que isto poida ser) e a presión exercida por un potente grupo interesado en manter o seu poder a toda costa, a supervivencia desa superstición chamada relixión amosase completamente normal.

Agora ben. ¿Como pode ser que hoxe en día a relixión sexa algo mais que historia?

Partindo do suposto de que a ignorancia é unha fonte de credulidade, danse distintas situacións segundo distintos tipos de beatos. Nos países subdesenrolados, o acceso a educación é moi escaso (cas súas diferencias entre países) mentres que a “cultura” popular mamase dende a berce irremediablemente. No primeiro mundo, moitos beatos poderíanse explicar por seren o froito dunha herdanza cultural, foron educados baixo os principios da súa relixión (sexa a que sexa), e, como xa mencionei, saír dese bucle eterno de engano non resulta fácil. Aparte, nos casos de individuos de idades mais desenroladas, a súa mente non acepta nin tan sequera a posibilidade de que non teñan razón, o cal en certo modo resulta comprensible.

O que non entendo é como xente teoricamente intelixente, con uns estudios básicos ou incluso elevados, cos supostos coñecementos que estes dan, inda que teñan unha certa predisposición cultural, poden crer firmemente en deus.

Pode ser que se trate dun problema de irreflexión...

Pode ser que no fondo non sexan tan listos como os seus estudos din...

Pode ser que teñan razón.....¡Non, iso si que non!




"No inicio dos tempos, o Home creou a Deus e o fixo a súa imaxe e semellanza"-Ian Anderson-

Eleccións Galegas 09

¡Volve Fraga!

Agora chamase Feijoo, pero é a mesma historia. Políticas absurdas para unha terra a cal, con todo o meu amor, detesto. ¿É que somos idiotas? Xa sabemos do que é capaz o PP e inda que a opción PSOE-BNG non é perfecta, si é infinitamente mellor. O bipartito cometeu erros, e fixo mil paridas, pero non será comparable as que nos agardan co PP, inda que agora mirarase para outro lado. O conto de sempre. Escoito moitas escusas idiotas para votar o PP, normalmente a maldita crise. Quen diga que a culpa da crise é do PSOE xa sexa a nivel nacional ou galego, é que non sabe o que di. Xa sería mais discutible a calidade das medidas. As medidas non estan a ser malas, tardias quizais.

Comentabanme o outro día que o que facía falta é facilitar o despido os empresarios, xa que asi contratarían a máis xente. FALSO. O necesario e gasto social. A asistencia social non é mala idea pero tampoco a mellor. Pero ollo, non falo de subir as pensións, se non axudas de tipo asistencial, que sí crean postos de traballo (esta idea estaba presentada polo programa do PSOE). Mellor son obras públicas (preferiblemente moitas e non demasiado grandes para favorecer a máis empresas e máis pequenas) as cales a parte de crear traballo axudan a maltreitas infraestructuras locais. Non falo do AVE, eso é unha merda, existen moitas cousas máis básicas e máis urxentes.

En canto a política non económica, o BNG impulsou os centros querote e promobeu a cultura dende a sua base cunha rede de locais de ensaio para novos grupos musicáis. Os ideais do PP son retrogrados, e corruptos. Certamente touriño non é o mellor exemplo de onestidade, pero, como moito, estará o nivel dos populares.

¡Populares! eso recordame o chamado "populismo" certamente inda que o PP é o máis "populista" dos partidos españois, o cal é bastante, pero menos que noutros paises (Chavez).

En fin...¡quen fora extraterrestre!

Democracia

Chegan as eleccións. A democracia, esa grande palabra na que nos gusta pensar que vivimos. Nin tan certo nin tan falso.

Resulta fácil dicir de que os políticos son todos iguais, e ninsequera sería unha mentira moi grande. Actualmente, cada político está escravizado pola súa obsesión por posuír o poder. Isto fai que os poucos partidos relevantes teñan políticas similares, predicibles e máis catalogables en boas-malas que en esquerdas-dereitas. Pero está peor a situación en EEUU onde, para acadar o poder, os votos son "mercados" por campañas baseadas en grandes palabras, moitos colores, luces. isto claro está, ten un alto costo, o cal é abonado por recadacións do partido, as cales, normalmente, proceden na súa maioría de grandes empresarios, que fan grandes doazóns e logo pedirán grandes favores o presidente. Esperemos que o señor Obama poida aproveitar ter financiado a súa campaña a base de pequenas doazóns individuais.

Por contra si existen pequenas diferencias entre uns é outros, e é o noso deber como cidadáns saber cal é o indicado. Non son todos o mesmo, e inda que ningun dí a verdade e todo son medias verdades, nós temos que ser capazes de ver mais alá dasa suas palabras. Especialmente en materia económica. Se eles din que queren facer "A" para acadar un obxectivo "X1" temos que pensar se certamente "A" pode producir "X1" e se non probocará uns "X2,X3, X4..."nada desexables, os cales, inda que os políticos politicos non mencionan, ben pola súa ignorancia, ben por manter a nosa. Ourto partido tresentará a opción "B" cun obxectivo probablemente moi parecido a "X1"...¿cal ten a razón? normalmente os dous e ningún. Que mais dará. Gustariame facer un esperimento, ir a porta dun colexio electoral e facer a tipica enquisa de "¿a quen votaches?" añadindo un "¿por que?" e logo outro "¿por que?". Creo que podería ser moi interesante.

Conclusión: a reflexión é un ben cada día mais escaso.

Escoitando os idiotas

Escoita. O qué?? Todo. So existe unha forma correcta de aprender: escoita, logo pensa.

Por que digo esto?? seguro que todos coñecemos a máis de un "listo" poseedor da verdade absoluta, tan seguro da súa razón que ninsequera se asegurar de tela, así que non acostuma escoitar, ¿para qué? !se xa o sabe todo¡. Non estou falando de ninguén en concreto, que ninguén se anoxe, pero si que teño a máis de un na miña cabeza. Un home sabio dixo unha vez algo así como que os tontos gustaballes falar do que ignoran e os listos escoita-los falar. Eu teño un "pequeno" problema de incontinencia verbal. Demasiado para o intelixente que me considero e incluso para o que me consideran os que máis me coñecen, pero sei que as miñas crenzas non son dogma de fe (contra a maioria, se falamos de música, si que o son). De todos modos si que disfruto moito do placer de escoitar. Escoitar as voces da ignorancia entretenme, chegan a ser tan comicos que teño que facer grandes esforzos para non escachar ca risa. Tamén gustame xogar cas mentes que non están en condicións de defenderse, guialas por un razoamento erroneo ou ver cantas paridas podo dicir sen ser descuberto para rematar con un "era coña". Os "falsos listos" son mellores para simplemente escoitar e rir xa que en canto ven que se lles presta atención xa non poden parar. Poden chegar a ser molestos se intentas amosarlles que o que están a dicir non ten nin pes nin cabeza, tentación que en ocasións resulta francamente difícil de controlar dado o tamaño que chegan a acadar as súas falacias.

Tamen existe xente lista fácil de confundir con estos parvos. Teño un amigo moi listo, non direi nomes, que sempre tiña razón. un dia decatouse de que a tiña, e dende entón, normalmente non acerta nada e está feito un pequeno dictador, poseedor da verdade absoluta, e sulfurase todo como queras discutirlle algo.

Por moi entretido que resulten os tontos, os listos acostuman resultar moito máis interesantes. Simplemente, poden enriquecer a mente do ointe moito máis. Inda que dos parvos tamen se poida aprender moito a base de reflexionar sobre as súas ignorantes ideas e algunhas non tan ignorantes, que as veces tamen as din.

É un gran placer escoitar a alguen entendido na materia....na materia que sexa.

¡Ata outra, e pensade!

Curioso o ser humano

Hoxe remata o 2009. É curioso, miras o reloxo agardando a que deixen de ser e 59 e pasen a ser en punto calquera outra hora do ano e parece que estás tolo, es parvo ou tes demasiado tempo libre, por contra o último día de decembro, o raro é que non mires o reloxo, parece que estás tolo. Celebramos un día que a humanidade dixo, fai seculos, era o cambio de ano, é todo por que tiñamos que cambiar de ano en algun momento. ¿E o 3 de outubro ou o 9 de xuño? ¿Qué teñen de malo? Que conste que por moi estúpido que me pareza, eu como as uvas e logo bou de festa, dende o ano pasado incluso bou de traxe e garabata (e que os teño de unha voda, quero darlles un pouco de uso e hate a seguinte poden pasar anos). Claro que eu saíndo de festa, como que tampouco é algo moi atípico.

Curioso o ser humano e a relatividade da cordura.

En calquera caso o fin de ano non é o que me desagrada do Nadal, resúltame curioso pero nin bo nin malo. O que realmente detesto e eso do “espíritu navideño” . Non soporto as panxoliñas nin os gatiños con gorriños de Papá Noel-Cola. O dos regalos esta ben cando os recibes, pero non me gusta o consumismo dos últimos tempos. Cando eu era neno (e so teño 21 anos) raro era o fogar onde Santa facía visitas, e agora, outra “tradición” made in USA. Como halloween. Aquí en Galiza xa tiñamos unha festa exactamente igual, con outro nome, de tradición, parece ser, prerromana. Pido perdón, non recordo o nome. O caso e que esa festa deixouse de celebrar fará unhas poucas décadas, non pasa nada, se non gusta non gusta. O estraño é que agora compremos a mesma festa os EEUU, pero xa se sabe, se é Americano, mola.

Pero con todo, ¡¡¡feliz ano!!!!

O sentido da vida (parte 2):

Ditos xa os cartos e a fama.... ¿Qué obxectivos na vida me quedan por criticar? Pode que me esqueza algún que sexa importante citar, se alguén ten algunha idea, que a diga que eu cárgoma nunhas liñas.

Pois creo que por fin chegamos “ó sentido da vida”. O sentido da vida, queridos lectores, non é outro que ser felices. Uffff!!!! Topicazo!!! Pois si, así de primeiras é un topicazo, ¿pero para qué podemos querer nos ser infelices? ¿Merece a pena algo que non é capaz de facernos felices? Non, claro que non. Se non somos felices nin temos a menor intención ou posibilidade remota de selo, non teño claro para que nos molestamos en vivir. ¡Ollo que non estou animando a ninguén a suicidarse! Pero como acostuma pasar cando parece que chegamos a unha conclusión, aparecen moitas novas dúbidas: ¿Qué é, máis concretamente, ser feliz? ¿Cómo podo chegar a ser feliz? ¿Son feliz? E moitas máis.

En canto a qué é a felicidade, cabe destacar que moita xente, ou polo menos moitos que eu coñezo, teñen a idea na cabeza de que ser feliz é estar todo o tempo feliz. Paradoxalmente esto é completamente falso, de feito, ninguén é feliz o 100% do seu tempo vital ( teño dubidas de unha persoa) pero existen persoas felices (como eu). É moi fácil pensar que por andar aburrido de vez en cando non es feliz, pero é falso. A felicidade faise a ratiños, ter momentos de felicidade, uns máis longos outros menos, uns máis fortes, outros máis suaves pero ter polo menos un cada día ou case todos os días.

Para ser feliz o primeiro e non obsesionarse con ser feliz. Se vives empeñado en ser feliz serás infeliz. O segundo punto sería gozar deses momentos felices citados anteriormente e non deixar que os malos momentos, que son completamente inevitables, dominen a nosa vida. Claro esta, ante problemas moi grandes esto resulta practicamente imposible, pero si pode ser transitorio. Finalmente resulta moi útil non esperar a felicidade se non saír a buscala, e para buscala o mellor é facer cousas que resulten gustosas, o que sexa (sendo boas persoas,claro está), sempre tendo en conta que non podes hipotecar a túa futura felicidade, non merece a pena ter que aguantar logo tanta tristeza.

En canto a “¿son feliz?”cada quen ten que contestarse a si mesmo, dende logo e unha pregunta moito máis interesante do que pode parecer a simple vista. O que si que esta claro e que se a resposta é non, ponte as pilas, só se vive unha vez.

O sentido da vida (parte 1):

Boa película dos Pyton…….pero non é eso do que eu quero falarvos. Cada quen é libre de facer o que lle pete ca súa vida, faltaría máis, inda que sempre procurando non molestar (iso vai por ti inventor do reggaeton) e dado que todos imos morrer algún día (o mesmo eu non, que sonche moi raro) o feito de facernos ricos materialmente perde boa parte do seu interese a longo prazo....certo, moitos dos lectores teñen ou terán fillos algún día e poderían deixarlle unha substanciosa herdanza a estes, pero eu son da opinión de que as grandes herdanzas non son boa cousa, o mesmo o explico nun futuro con mais detalle, pero creo que non é moi xusto socialmente que alguén que non fixo nada na súa vida sexa rico, e ademais non lle dan as cousas o valor que teñen (e inda que sexa politicamente incorrecto dicilo, cantos máis cartos teña papa máis fácil é que o neno/a salga imbécil). Contra as herdanzas máis ou menos pequenas non teño nada. Alguén dirá que ser rico mola, non serei eu quen diga que non, pero resulta difícil chegar a selo, probablemente nunca o logres, que se o logras, felicidades, pero os cartos non dan a felicidade (inda que si poidan axudar bastante). A conclusión a esta parte de exposición e clara: Non te mates demasiado para lograr os cartos, so o xusto para vivir un pouco ben e merecelos.

Moita xente, se me fixese caso agora quedarían orfos de obxectivos, coitados.

Segundo obxectivo vital estándar, fama. Existen tres formas básicas de ser recordado despois da morte durante moitos séculos. Ser moi malo, ser moi bo e ser un xenio. Se es un xenio, pero un deses realmente xeniais, probablemente serás incapaz de non facer méritos para ser recordado, e inda así as circunstancias teñen que serche favorables (o/a señor/a que inventou a roda era un xenio, pero ninguén sabe quen era). Se o teu plan e ser moi bo, dado que xa non meten xente nova na biblia, funda unha relixión, é a túa mellor opción, pero por moi tentadora que resulte, a maior parte das relixión fracasan nos seus primeiros anos de vida, tamén podes intentar ser Gandi pero se é o único que recordo así rapidamente que se fixo famoso sen apoio da igrexa.......mellor funda a relixión. Por ultimo o de ser malísimo, destas tres é das que máis me atrae xunto co de fundar unha relixión, pero ambas por que pode ser moi entretido, pero xa sairiamos do campo “ser recordado” e entrariamos no campo “pasalo ben”. Se o que queres é ser recordado resulta a mellor das opcións, sempre e cando non te importe ser recordado como un autentico ca.....zo, resulta entretida, a mellor forma e gobernar un país, a poder ser un dos importantes, pena de que os máis fáciles sempre sexan dos pouco importantes. Se podes conquistar Europa como Hitler seria suficiente, pero probablemente morras antes do esperado ou pases en prisión o resto dos teus días, ti saberás se merece a pena.